O ΕΡΩΤΑΣ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΙΔΙΟ ΣΠΑΘΙ ΒΑΣΤΟΥΝΕ

O ΕΡΩΤΑΣ ΚΙ  Ο  ΘΑΝΑΤΟΣ ΙΔΙΟ  ΣΠΑΘΙ  ΒΑΣΤΟΥΝΕ
ΑΣ ΠΙΟΥΜΕ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ.ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΣΙΟΚΟΠΟΥΣ.ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ-ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΩΝΕΣ-ΠΟΥ ΔΕ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΗ-ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΙΝΕΣΕΙΣ,ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΝΕΣΕΙΣ,ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΛΟΓΙΣΕΙΣ,ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΣΙΤΑΡΕΙΣ-ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΗΣΕΙΣ-ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΑΖΟΥΝ-ΒΡΙΣΚΟΥΝ,ΦΤΙΑΝΟΥΝ,ΨΑΧΝΟΥΝ,-ΓΙΑΤΙ..ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΤΡΕΛΟΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑΛΑΞΟΥΝ....ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ...[Ζάκ Κέρουακ]

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΑΙ ποιηση μεγαλη.

καρολος μπωντλαιρ
ΛΗΘΗ
[Μετ.Γ.ΣΗΜΗΡΙΩΤΗΣ]

ΑΠΟΝΗ ΚΑΙ ΚΟΥΦΗ ΨΥΧΗ-ΕΛΑ ΔΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ.
ΟΣΟ ΚΙΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΗ ΤΙΓΡΗ ΜΟΥ ΛΑΤΡΕΥΤΗ.
ΘΕΛΩ ΓΩ ΤΑ ΤΡΕΜΑΜΕΝΑ ΝΑ ΧΩΣΩ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΟΥ
ΩΡΑ  ΠΟΛΛΗ ΜΕΣ ΤΗ ΒΑΡΕΙΑ ΧΑΙΤΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΠΥΚΝΗ.

ΣΤΟ ΜΕΣΟΦΟΥΣΤΑΝΟ ΠΟΧΕΙ Η ΣΑΡΚΑ ΣΟΥ ΜΥΡΩΜΕΝΟ
ΘΑ ΘΑΨΩ ΣΤΟ ΠΟΝΟΓΕΡΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ ΒΑΘΕΙΑ
ΚΑΙ ΘΑ ΜΥΡΙΣΩ ΞΑΝΑΡΧΗΣ ΣΑΝ ΑΝΘΟΣ ΜΑΡΑΜΕΝΟ
ΤΟΥ ΠΕΘΑΜΕΝΟΥ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΗΝ ΤΕΦΡΑ ΤΗ ΓΛΥΚΕΙΑ.

ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΘΕΛΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΖΗΣΩ..
Σ/ΕΝΑ ΚΑΘΩΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΥΠΝΟ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΟ
ΚΑΙ ΔΙΧΩΣ ΤΥΨΗ ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΘΕ Ν/ΑΦΗΣΩ
ΣΤΟ ΩΡΑΙΟ ΣΟΥ ΤΟ ΓΥΑΛΙΣΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΑΝ ΤΟ ΧΑΛΚΟ.

ΝΑ ΠΝΗΞΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΤΡΑΝΟ ΛΥΓΜΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΗΣΙΧΑΖΕΙ..
ΤΙ ΑΛΛΟ-ΠΑΡΑ Η ΑΒΥΣΣΟ ΤΗΣ ΚΛΙΝΗΣ ΣΟΥ ΜΠΟΡΕΙ
Η ΛΗΣΜΟΣΥΝ/ Η ΔΥΝΑΤΗ ΣΤΑ ΧΕΙΛΙΑ ΣΟΥ ΦΩΛΙΑΖΕΙ
ΚΙ Η ΛΗΘΗ ΜΟΝΟ ΑΠ/ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙ.

ΣΤΗ ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ ΑΠΟ ΔΩ ΚΙ ΟΜΠΡΩΣ ΑΠΟΛΑΨΗ ΜΟΥ ΜΟΝΗ
ΘΑ ΥΠΟΤΑΧΤΩ ΣΑ ΝΑ/ΜΟΥΝΑ ΓΙ ΑΥΤΗ ΠΡΟΩΡΙΣΜΕΝΟΣ
ΚΑΙ ΣΑΝ ΥΠΑΚΟΥΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΙ ΑΘΩΟΣ ΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ
ΠΟΥ Ο ΖΗΛΟΣ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΤΡΕΛΑ ΤΟ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ.

ΓΙ ΝΑ ΝΕΚΡΩΣΩ ΚΑΘΕ ΜΟΥ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ ΚΡΥΜΕΝΗ
ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΩΝΕΙΟ ΘΑ ΒΥΖΑΞΩ ΚΑΙ ΤΟ ΝΗΠΕΝΘΕΣ
ΚΙ ΑΠΟΤΗ ΡΩΓΑ ΤΗ ΣΤΗΤΗ ΚΑΙ ΤΗ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ
ΤΟΥ ΟΡΘΟΥ ΣΟΥ ΣΤΗΘΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΡΔΙΑ ΔΕΝ ΕΚΛΕΙΣΕ ΠΟΤΕΣ!

ΠΩΛ ΒΕΡΛΑΙΝ
Η ΣΑΠΦΩ.
Μετ.Γ.ΣΗΜΗΡΙΩΤΗΣ.

ΞΕΦΡΕΝΗ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΟΡΘΑ.ΜΕ ΣΤΗΘΟΣ ΠΟΥ ΟΡΘΟΣΕΙΕΤΑΙ
ΚΑΙ ΛΙΓΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΗΔΟΝΗ Η ΣΑΠΦΩ ΠΟΥ ΤΗ ΦΛΟΓΙΖΕΙ,
ΣΑ ΛΥΚΑΙΝΑ ΣΤΑ ΟΛΟΨΥΧΑ Τ/ΑΚΡΟΓΥΑΛΑ ΓΥΡΙΖΕΙ.

ΤΟ ΦΑΩΝΑ ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΑΡΝΙΕΤΑΙ
ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΜΟΝΑΧΗ ΣΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΩΡΑ ΛΥΩΝΕΙ
ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΠΛΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΛΙΑ ΤΡΑΒΑ ΚΑΙ ΞΕΡΙΖΩΝΕΙ

ΚΑΠΟΤΕ ΣΥΛΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΣΠΑΡΑΓΜΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΠΟΥΛΑΜΠΕ ΑΓΝΗ Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΣΤΗ ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ
ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΣΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΟΠΟΥ ΑΙΩΝΙΑ
ΚΑΘΕ ΠΑΡΘΕΝΑ ΘΕ Ν/ΑΚΟΥΕΙ ΜΕΣ ΤΑ ΧΡΥΣΟΝΕΙΡΑ ΤΗΣ.

ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΠΕΦΤΟΥΝΕ ΧΛΩΜΑ ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΤΗΣ
ΚΙ ΟΡΜΑ ΣΤΗ ΑΓΡΙΑ ΘΑΛΑΣΣΔΑ  Π/ΟΛΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ
ΕΝΩ ΨΗΛΑ ΣΚΟΡΠΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΤΗΣ,
Η ΩΧΡΑ ΣΕΛΗΝΗ ΒΤΟΥ ΕΡΩΤΑ Η ΕΚΔΗΚΗΤΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ.

ΛΟΥΙ ΜΠΟΥΓΕ
ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ
[Αποσπασμα.Μετ.Γ.ΣΗΜΗΡΙΩΤΗΣ]

.....ΣΤ/ΑΝΘΟΣ  ΑΠΑΝΩ ΠΟΥΣΒΥΣΕ ΚΑΙ ΠΑΕ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ
ΓΕΡΝΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΚΙ ΤΟΥ-ΠΕΦΤΟΥΝΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ.
ΚΑΙ ΘΑ/ΘΕΛΕ ΚΑΘΕ ΚΑΡΔΙΑ Π/ΑΓΑΠΗ ΛΑΧΤΑΡΑΕΙ
ΝΑ/ΓΑΠΑΕ ΚΑΘΩΣ ΑΥΤΑ ΚΙ ΕΤΣΙ ΝΑ ΞΕΨΥΧΑΕΙ!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου