O ΕΡΩΤΑΣ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΙΔΙΟ ΣΠΑΘΙ ΒΑΣΤΟΥΝΕ

O ΕΡΩΤΑΣ ΚΙ  Ο  ΘΑΝΑΤΟΣ ΙΔΙΟ  ΣΠΑΘΙ  ΒΑΣΤΟΥΝΕ
ΑΣ ΠΙΟΥΜΕ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ.ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΣ,ΤΟΥΣ ΦΑΝΤΑΣΙΟΚΟΠΟΥΣ.ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ-ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΩΝΕΣ-ΠΟΥ ΔΕ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΤΑΞΗ-ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΠΑΙΝΕΣΕΙΣ,ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΝΕΣΕΙΣ,ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΛΟΓΙΣΕΙΣ,ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΣΙΤΑΡΕΙΣ-ΟΜΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΗΣΕΙΣ-ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΛΑΖΟΥΝ-ΒΡΙΣΚΟΥΝ,ΦΤΙΑΝΟΥΝ,ΨΑΧΝΟΥΝ,-ΓΙΑΤΙ..ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΤΡΕΛΟΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑΛΑΞΟΥΝ....ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ...[Ζάκ Κέρουακ].........KAI Ενα κειμενάκι {τόσο ντοστογιεφσκικό τού Λαφάργκ Πού βρήκα τόν πανικόβιο εαυτό μου μέσα σ/αυτό={{{Υγιής στο σώμα και το πνεύμα, αυτοκτονώ, πριν τα ανελέητα γεράματα, που θα μου αφαιρέσουν μία - μία όλες τις ηδονές και τις χαρές της ύπαρξης και θα μ' απογυμνώσουν απ' τις φυσικές και πνευματικές μου δυνάμεις, παραλύσουν την αποφασιστικότητα, καταστρέψουν τη θέλησή μου και με κάνουν βάρος για μένα τον ίδιο και για τους άλλους. Εδώ και χρόνια ανέλαβα την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μου να μην περάσω τα εβδομήντα ... Ζήτω ο Κομμουνισμός! Ζήτω ο Διεθνής Σοσιαλισμός!}}

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

THE SPLEEN OF PARIS BY CHARLES BEAUDELAIRE.TRANSLATED BY KOSTAS RITSONIS

Ι
Ο ΞΕΝΟΣ
-Ποιόν αγαπάς πιο πολύ , άνθρωπε αινιγματικέ , πες μου ; τον πατέρα σου ,τη μητέρα σου , την αδερφή σου ή τον αδερφό σου ;
-Δεν έχω ούτε πατέρα ,ούτε μητέρα , ούτε αδερφή , ούτε αδερφό .
-Τους φίλους σου ;
-Κάνετε χρήση μιας λέξης που μου έχει μείνει μέχρι τώρα άγνωστη.
-Την πατρίδα σου ;
-Αγνοώ σε πιο γεωγραφικό πλάτος είναι η θέση της .
-Την ομορφιά ;
-Θα την αγαπούσα με προθυμία θεά και αθάνατη .
-Το χρυσάφι ;
-Το μισώ όπως εσείς μισείτε το Θεό .
-Ε ! λοιπόν εσύ τι αγαπάς παράξενε ξένε ;
-Αγαπώ τα σύννεφα…τα σύννεφα που περνούν…εκεί πέρα…τα υπέροχα σύννεφα !
ΙΙ
Η ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΡΙΑΣ
Η μικρόσωμη γριά η ζαρωμένη αισθάνθηκε αγαλίαση κοιτάζοντας αυτό το όμορφο παιδί που ο καθένας το δεχόταν με χαρά που όλοι ήθελαν να του αρέσουν…αυτό το όμορφο πλάσμα , τόσο εύθραυστο σαν κι αυτή , σαν τη μικρόσωμη γριά , και , σαν κι αυτή επίσης , χωρίς δόντια και χωρίς μαλλιά .
Και πλησίασε κοντά του , για να του κάνει γελάκια και ευχάριστες γκριμάτσες .
Μα το παιδί φοβισμένο χτυπιόταν κάτω από τα χάδια της καλής γυναίκας της ρημαγμένης και γέμιζε το σπίτι με ουρλιαχτά .
Τότε η καλή γριά αποτραβήχτηκε μέσα στη μοναξιά της την παντοτινή , και έκλαιγε σε μια γωνία , και έλεγε :
-αχ για μας τα δυστυχισμένα θηλυκά τα γέρικα , ο χρόνος που αρέσαμε ακόμα και στους αθώους έχει περάσει…και προκαλούμε τρόμο στα μικρά παιδιά που θέλουμε να τα αγαπάμε.

XXXIII
MEΘΥΣΤΕ
Πρέπει να είσαστε συνέχεια μεθυσμένοι .Όλα είναι εκεί : αυτό είναι το μοναδικό θέμα . Για να μην αισθάνεσθε το φριχτό βάρος του Χρόνου που συντρίβει τους ώμους σας και σας γέρνει προς τη γη , πρέπει να μεθάτε χωρίς σταματημό .
Αλλά με τι ; Με κρασί , με ποίηση ή με αρετή , με ότι σας κάνει κέφι . Όμως μεθύστε .
Και αν καμιά φορά στα σκαλοπάτια ενός μεγάλου παλατιού , πάνω στο πράσινο χορτάρι μιας τάφρου , μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά του δωματίου σας , ξυπνήσετε και το μεθύσι έχει ήδη εξαφανιστεί , ρωτήστε τον άνεμο , το κύμα , το άστρο , το πουλί , το ρολόι , όλα αυτά που φεύγουν , όλα αυτά που βογγούν , όλα αυτά που κυλούν , όλα αυτά που τραγουδούν , όλα αυτά που μιλούν , ρωτήστε τι ώρα είναι …και ο άνεμος , το κύμα ,το άστρο , το πουλί ,
το ρολόι , θα σας απαντήσουν: -είναι η ώρα για να μεθύσετε ! Για να μην είστε πια οι σκλάβοι οι μαρτυρικοί του Χρόνου , μεθύστε… μεθύστε χωρίς σταματημό ! Με κρασί , με ποίηση ή με αρετή , με ότι σας κάνει κέφι .
XL
Ο KΑΘΡΕΦΤΗΣ
Ένας απαίσιος άνθρωπος μπήκε και κοιτάζεται στο γυαλί .
-Γιατί κοιτάζεσαι στον καθρέφτη , αφού δεν μπορείς να δεις εκεί τον εαυτό σου παρά μόνο με απέχθεια ;
Ο άνθρωπος ο απαίσιος μου απαντά : -Kύριε σύμφωνα με τις αρχές του 89 , όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στα δικαιώματα…επομένως κατέχω το δικαίωμα να καθρεφτίζομαι…με ευχαρίστηση ή με απέχθεια , αυτό δεν αφορά παρά μόνο τη συνείδησή μου .
Στο όνομα του καλού γούστου , είχα σίγουρα δίκιο….αλλά από την άποψη του νόμου κι αυτός δεν είχε άδικο .
XLI
ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ
Ένα λιμάνι είναι μια διαμονή ευχάριστη για μια ψυχή κουρασμένη απʼ τους αγώνες της ζωής . Η άπλα του ουρανού , η μετακινούμενη αρχιτεκτονική των συννέφων , οι άστατοι χρωματισμοί της θάλασσας, το σπινθηροβόλημα των φάρων , είναι ένα πρίσμα θαυμάσια χρήσιμο φτιαγμένο για να διασκεδάζουν τα μάτια χωρίς ποτέ να κουράζονται . Οι μακρουλές φόρμες των καραβιών , με την αρματωσιά τους την πολύπλοκη , που η φουσκοθαλασσιά τούς μεταδίδει ταλαντώσεις αρμονίας , χρησιμεύουν για να διατηρείται μέσα στην ψυχή η όρεξη για ρυθμό και για ομορφιά . Και μετά , κυρίως , υπάρχει μια κατηγορία απόλαυσης μυστηριώδης και αριστοκρατική για εκείνον που δεν έχει πια ούτε περιέργεια ούτε φιλοδοξία , να σκέφτεται ξαπλωμένος στην ταράτσα ή στηριγμένος με τους αγκώνες στο μώλο , να θαυμάζει όλες αυτές τις κινήσεις αυτών που φεύγουν κι αυτών που επιστρέφουν , αυτών που έχουν ακόμα τη δύναμη να θέλουν , τον πόθο να ταξιδεύουν ή να πλουτίζουν .
ΧLIV
Η ΣΟΥΠΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
Η μικρή μου τρελή αγαπημένη μού σέρβιρε το γεύμα , και από το ανοιχτό παράθυρο της τραπεζαρίας θαύμαζα τις κινούμενες αρχιτεκτονικές που ο Θεός φτιάχνει με τους ατμούς , τις υπέροχες κατασκεύες του άπιαστου . Και έλεγα μέσα στο θαυμασμό μου:-Όλες αυτές οι φαντασμαγορίες είναι σχεδον το ίδιο όμορφες με τα μάτια της όμορφής μου αγαπημένης , του μικρού τρελού τέρατος με τα πράσινα μάτια .
Κι απότομα δέχτηκα ένα άγριο χτύπημα γροθιάς πάνω στην πλάτη , κι άκουσα μια φωνή βραχνή και θελκτική , μια φωνή υστερική και σα χαλασμένη απʼ το ρακί , τη φωνή της ακριβής μου
μικρής αγαπημένης που μου έλεγε : -Θα φας επιτέλους τη σούπα σου , κ… μ… έμπορα συννέφων ;
Σημείωμα
-Μοιάζουν με τα ποιήματά μου , με < < τα άνθη του κακού >>, ελεγε για τα μικρά πεζά του ο Κάρολος Μπωντλαίρ , όμως έχουν πολύ περισσότερη ελευθερία, πολλή λεπτομέρεια και χλευασμό …
Πρόκειται για τα 50 ένδοξα πεζά κείμενα του μέγιστου Γάλλου ποιητή που εκδόθηκαν δυο χρόνια μετά τό θάνατό του ,το 1869 , με λατινική αρίθμηση των κειμένων < όπως έκανε και στα κυρίως ποιήματά του > από το I μέχρι το L…
Δηλαδή έχουμε ακόμα ένα διαμέρισμα , ένα βιβλίο με λυρικές πρόζες ,όπου κατοικεί η ψυχή και η ευαισθησία του άτυχου δημιουργού τους και που ο ίδιος το ονόμαζε , χωρίς να το έχει δει τυπωμένο σε τόμο : le spleen de paris…
Τι είναι spleen ;
Είναι η μελαγχολία του ποιητή…το αίσθημα θλίψης που περιέχεται στα αθάνατα ευαίσθητα έργα του < ποιήματα και πεζά > που περιγράφουν τη φθορά μεσα στον έρωτα … τη φτώχεια και την απανθρωπιά …τον ξεπεσμό και τη διάλυση … το μαράζι και την αλλοτρίωση … μεσα στην μεγάλη πολιτεία…είναι το σπλην του Παρισιού ....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου